Πραγματική αλλαγή δεν θα συμβεί ΠΟΤΕ σαν αποτέλεσμα ψηφοφορίας στην κάλπικη κάλπη, της υποβολής υπογραφών, των ξεπουλημένων, για τα μάτια του κόσμου, συλλαλητηρίων ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο παίζεται το θέατρο του “πολιτικού σκηνικού“.
Αντίθετα, η πραγματική αλλαγή θα γίνει μόνο όταν οι άνθρωποι πραγματικά τολμήσουν να πάψουν να συναινούν, να μην υπακούσουν, όταν σταματήσουν να εκλιπαρούν για την άδεια των νομοθετών, όταν μάθουν να είναι κυρίαρχοι στις ζωές τους και όταν αρχίσουν να σκέφτονται και να ενεργούν σαν Ελεύθεροι άνθρωποι επάνω στη γη, ακόμη και όταν η άρχουσα τάξη έχει κηρύξει την ελευθερία “παράνομη“. Η “εξουσία“ βρίσκεται πάντα στο μυαλό και το μάτι των παρατηρητών. Όταν οι άνθρωποι σταματήσουν να πιστεύουν ότι μια αμιγής συμμορία παρασιτικών ψευτών και κλεφτών έχει το δικαίωμα να τους ελέγχει, ΜΟΝΟΤΟΤΕ οι άνθρωποι θα έχουν κάποια πιθανότητα να απελευθερωθούν από την αυταρχική καταπίεση, όχι μέσω της επαιτείας και των υπογραφών, αλλά μέσω της καθαρής ΑΝΥΠΑΚΟΗΣ και της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ.
Σύμφωνα με τη θεωρία των παιγνίων: Oι κανόνες συντονίζουν τη συμπεριφορά μόνο όσο οι άνθρωποι εμπιστεύονται τον κανόνα. Αν τα πρότυπα εφαρμόζονται με ασυνέπεια, οι κυρώσεις επιβάλλονται επιλεκτικά και οι προσδοκίες αλλάζουν χωρίς προειδοποίηση, τότε με την πάροδο του χρόνου, οι άνθρωποι θα βρουν τρόπους να παρακάμψουν το σύστημα ή να το εξαπατήσουν. Αν οι κανόνες δεν είναι σταθεροί, η παραβίασή τους γίνεται η λογική επιλογή. Με κίνδυνο της ίδιας μας της ζωής και θέτοντας σε επισφαλή θέση την ιδιωτική ασφάλεια και ελευθερία, τη δική μας και των οικείων μας, επί τουλάχιστον 15 χρόνια, προειδοποιούμε γράφοντας για τα ίδια πράγματα και τις επιπτώσεις τους στις κοινωνίες μας...
Με το να βοηθάς συνεχώς κάποιον, τελικά, δημιουργείς ένα άτομο που χρειάζεται βοήθεια συνεχώς. Αν κάθε ευθύνη για τις αποτυχίες του αναλαμβάνεται από κάποιον άλλο, δεν έχει την ευκαιρία να μάθει από τις πράξεις του, και το κόστος των λανθασμένων αποφάσεων του αφαιρείται.
Αυτό δεν αποτελεί απλώς ένδειξη της ανικανότητάς του, αλλά και της δικής σου απροθυμίας να τον αφήσεις να ωριμάσει. Η πραγματική βοήθεια πρέπει να βελτιώνει την ικανότητά του να αντιμετωπίζει το μέλλον και τις προκλήσεις του χωρίς βοήθεια.
Γι’αυτό, σοβαρευτείτε, κόψτε τα “like” και τις παπαριές στα “social media”και αρχίστε να συνειδητοποιείτε τα λάθη στις απόψεις σας, το μερίδιο της ευθύνης του καθενός και κυρίως την έλλειψη της απαραίτητης γνώσης που σας καθιστά ανήμπορους να αντιδράσετε με τους ενδεδειγμένους τρόπους στη μεθοδευμένη τραγωδία που μαστίζει τις κοινωνίες μας.
Η ώρα που ο καθένας από εμάς θα σταθεί όρθιος ή υπόλογος μπροστά από τις ευθύνες του για την κατάντια, τη βαρβαρότητα και την ασχήμια του σκηνικού στο θέατρο του παραλόγου που βιώνουμε όλοι μας, ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ.
Κάντε κλικ στην παρακάτω εικόνα για να διαβάσετε τη διάσημη
μελέτη του Richard A. Werner, την πρώτη εμπειρική μελέτη στην 5.000ετή
ιστορία του τραπεζικού συστήματος, η οποία αποκάλυψε πώς οι τράπεζες
δημιουργούν πίστωση από το τίποτα μέσω της αγοράς του γραμματίου (συμφωνίας δανείου) που υπογράφετε, οπότε και ανακατατάσσουν τις υποχρεώσεις προς
πληρωμή ως πλασματική κατάθεση πελάτη κατά την πίστωση του λογαριασμού
σας, πράξη που λειτουργεί ως επέκταση του ισολογισμού και προσθήκη
νέου χρήματος στην προσφορά χρήματος — είτε πρόκειται για προσωπικά
δάνεια, στεγαστικά δάνεια, επιχειρηματικά δάνεια ή/και κρατικά δάνεια,
όλα συμβάλλουν στην προσθήκη νέου χρήματος στην προσφορά χρήματος. Το
χρήμα είναι νεοδημιουργημένο και δεν προέρχεται από κανένα σημείο
εντός ή εκτός της τράπεζας (θεωρία του χρηματοοικονομικού διαμεσολαβητή), αποδεικνύοντας έτσι ότι οι τράπεζες είναι «δημιουργοί πίστωσης», γεγονός που εξηγεί την αύξηση κατά 97% της προσφοράς χρήματος κάθε
φορά που εκδίδεται ένα νέο δάνειο, αποκαλύπτοντας έτσι την
πραγματική αιτία του πληθωρισμού, των φουσκών περιουσιακών
στοιχείων και των κύκλων άνθησης και ύφεσης, καθώς αυτό το εργαλείο ελέγχεται από τις κεντρικές τράπεζες μέσω
της λεγόμενης «καθοδήγησης πίστωσης ή παραθύρου» της τραπεζικής
δημιουργίας πίστωσης, η οποία κατευθύνει το ύψος της πίστωσης και την
κατανομή των δανείων στις οικονομίες.
Έτσι αποκαλύπτεται το
κραυγαλέοτέχνασμα που υφαίνεται στον ακαδημαϊκό χώρο με
ψευδείςοικονομικέςθεωρίες, με σκοπό
"Οι ολιγάρχες θέλουν να ξέρουμε πόσο άσχημα είναι τα πράγματα". Ο
G. Edward Griffin, εξήγησε γιατί «η ολιγαρχία» δημοσιοποιεί τη διαφθορά του
κόσμου σε κάθε ευκαιρία :
Είναι επειδή θέλουν να γνωρίζουμε ότι έχουν αιχμαλωτίσει την
κυρίαρχη πολιτική, την εκπαίδευση και τα μέσα ενημέρωσης.
Το σχέδιο είναι να μας αποθαρρύνουν, ώστε να μην
αντεπιτεθούμε. Ακολουθεί μια συλλογή
Δεν είναι ο κριτικός που μετράει· ούτε αυτός που επισημαίνει πώς
σκοντάφτει ο ισχυρός, ή πού θα μπορούσε ο πράττων να είχε πράξει καλύτερα.
Τα εύσημα, ανήκουν σε αυτόν που βρίσκεται πραγματικά στην αρένα,
του οποίου το πρόσωπο είναι σημαδεμένο από σκόνη, ιδρώτα και αίμα· που
αγωνίζεται γενναία· που σφάλλει, που αποτυγχάνει ξανά και ξανά, γιατί
δεν υπάρχει προσπάθεια χωρίς λάθη και αποτυχίες· αλλά που
πραγματικά προσπαθεί να κάνει τα έργα· που γνωρίζει τον μεγάλο
ενθουσιασμό, τη μεγάλη αφοσίωση· που αφιερώνεται σε έναν άξιο σκοπό· που
στην καλύτερη περίπτωση γνωρίζει τελικά τον θρίαμβο της υψηλής επιτυχίας,
και που στη χειρότερη περίπτωση,
αν αποτύχει, τουλάχιστον αποτυγχάνει ενώ τολμάει πολύ, έτσι ώστε
η θέση του να μην είναι ποτέ μαζί με εκείνες τις
ψυχρές και δειλές ψυχές που δεν γνωρίζουν ούτε τη νίκη ούτε την ήττα. -🪶Φοίνιξ
Αλώνοντας το μυαλό, κλέβουν τα κορμιά, τις ζωές, τις ψυχές και κύρια,
την "ιδιότητα" του κυρίαρχου ιδιοκτήτη μια για πάντα, επανεγγράφοντάς
μας στο σύστημα σαν αριθμούς ιδιοκτησίας, με βάση την υπογραφή και την
ελεύθερη βούλησή μας στο να παραχωρούμε αυτονόητα δικαιώματα.
Πως
μπορείς να περιμένεις από άλλους κάτι που είναι φυσικό, κεκτημένο σου
δικαίωμα; Από ποιόν να το περιμένεις, αν ΕΣΥ ο ίδιος δεν το ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ
και δεν το ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ;
Ένα "πρόσωπο" δεν έχει
σώμα στον φανταστικό κόσμο της νομικής μυθοπλασίας του εμπορίου - και
όλο το εμπόριο είναι νομική φαντασία. Ένα "πρόσωπο" είναι πάντα
ένα τεχνητό "νομικό πρόσωπο" του ενός ή του άλλου είδους
που δημιουργείται δικηγορίστικα, με σκοπό τον απόλυτο έλεγχο μέσα στο
κλουβί του εξαναγκασμού και της ψυχασθένειας, που σε έπεισαν να
αποκαλείς "ζωή".
Ξεκίνα από εδώ τη μελέτη σου πάνω
στο "πειρατικό" Δίκαιο της Θάλασσας και μάθε τον τρόπο της
Θεραπείας και της Επιβολής της Κυριαρχίας μας, πριν να είναι πολύ αργά
για όλους.
Κάθε φορά που επιδεικνύετε ένα διαβατήριο εκδοθέν από το κράτος ή
υπογράφετε ένα τυποποιημένο εμπορικό έντυπο, υποθέτετε ότι απλώς
επαληθεύετε την ταυτότητά σας...
Αυτή η υπόθεση αποτελεί
σοβαρό νομικό σφάλμα.
Στο διοικητικό δίκαιο, η
επίδειξη αυτού του εγγράφου χωρίς επιφυλάξεις σημαίνει ότι ενεργείτε ως
μη εξουσιοδοτημένος μεσάζων. Το σύστημα αντιμετωπίζει συστηματικά
αυτή την πράξη ως σιωπηρή συγκατάθεση να αναλάβετε τον ρόλο του
απεριόριστου εγγυητή για μια χρεοκοπημένη εταιρική
οντότητα που ανήκει στο κράτος.
Επειδή αυτή η εταιρική δομή αποτελεί ιδιοκτησία του κράτους, στην
πραγματικότητα
δεν είστε ιδιοκτήτης των περιουσιακών στοιχείων που είναι
καταχωρημένα στο όνομά σας. Κατέχετε απλώς μια μη ολοκληρωμένη ιδιότητα «ενοικιαστή» σε ένα
Αν και η αριστερά ελέγχει το μεγαλύτερο μέρος του κράτους και έχει διαφθείρει τους περισσότερους θεσμούς, υπάρχουν τρόποι να αντισταθούμε. Ο σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός απέτυχαν στην ιστορία και αποτυγχάνουν και τώρα. Το όφελος είναι η πλήρης εξουσία για τους πολιτικούς που βασίζεται σε κενές υποσχέσεις.
Η μάχη για την πολιτική κυριαρχία στη Δύση -και όχι μόνο- έχει κριθεί. Οι λεγόμενοι “προοδευτικοί“ έχουν κερδίσει. Οι συντηρητικοί και οι φιλελεύθεροι (λιμπερταριανοί) έχουν χάσει. Η «πορεία μέσω των θεσμών», που ξεκίνησε η πλανημένη γενιά του 1968, ήταν επιτυχής, και τα παιδιά και τα εγγόνια τους βρίσκονται τώρα στο τιμόνι. Οι οικο-σοσιαλιστικές , οι πολιτισμικά μαρξιστικές, εν ολίγοις: οι μπολσε-woke ιδέες κυριαρχούν στην πολιτική και τον πολιτισμό, τη δημόσια διοίκηση, τα μέσα ενημέρωσης, τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και ολοένα και περισσότερο ακόμη και στις επιχειρήσεις με αυξανόμενη ταχύτητα. Εάν έχετε διατηρήσει την ίδια κεντροαριστερή άποψη τα τελευταία είκοσι χρόνια, στις μέρες μας θεωρείστε ακροδεξιός...
Σε όλα σχεδόν τα δημοκρατικά κράτη, υπάρχει μια τάση
